Publicatie index --> Zingeving

Terug naar hoofdpagina

Titel Inhoud Afbeelding Aktie
20220424-Henriëtte Bots-Het leven na de pensionering van Hetty en Arnold opgetekend door Pia Feeke

Hetty ( 73 jaar) en Arnold (72 jaar)                                                                                                                                 

Arnold ging na 43 dienstjaren op 65 jarige leeftijd met pensioen. Hij was van onderwijzer opgeklommen tot directeur en daarna leerkracht ICT. Hetty had een eigen bedrijf in lichamelijk bewegen, de laatste 18 jaar Tai Chi

Zij waren beiden gebonden aan de schoolvakantie en wilden, als ze met pensioen waren, buiten de schoolvakanties veel lange tochten door Europa maken met de caravan.

Maar eind 2019 kreeg Hetty een burn-out en kon haar bedrijf niet voortzetten.

Het zijn nu korte vakanties met de caravan en door de coronapandemie in Nederland.

Ze hebben in huis de badkamer aangepast voor de toekomst: Het bad eruit en ervoor in de plaats een grote inloopdouche.

Ze zijn nu bezig met Power Walking, dat houdt in :met 8 personen anderhalf uur wandelen, ongeveer 10 kilometer. Op die manier ze hebben ze regelmatig contact en gesprekken. Ze doen ook nog aan krachttraining. Ook zijn ze erg bewust bezig met hun eten. Geen koolhydraten, weinig vlees (en als ze vlees eten van St. rundvlees)

Ze hopen in goede gezondheid nog veel tochten te kunnen maken met de caravan

foto Hetty en Arnold.jpg Bekijk
20220424 Henriëtte Bots-de pensionering van Karin en Alex, opgetekend door Pia Feeke

Karin 67 en Alex 69                                                                                                                                                                            

Karin en Alex hadden allebei een fijne baan: Karin bij het Ministerie en Alex in de Petrochemische techniek. Ze hadden geen directe verwachtingen voor het pensioen. Waren altijd gezond en deden veel aan sport en hadden veel hobby’s

Alex hield zich bezig met voetbal, tennis ,wandelen en zeilen; Karin met toneel, koor en 35 jaar ballet. Ze hebben veel mooie dingen meegemaakt

Op 65 jarige leeftijd kreeg Karin een burn-out en vorig jaar kreeg Alex last van etalage benen; na onderzoek bleek, dat hij ook de ziekte van Lyme had. Zodoende is hun leven even wat rustiger geweest, maar daarna zijn ze weer met allerlei vrijwilligerswerk zoals koor, toneel, tuin en hobby’s verder gegaan 

Alex werd regelmatig gevraagd om weer bij zijn oude baan, te komen werken en na verloop van tijd wilde hij dat wel , voor een paar dagen in de week

Karin en Alex houden wel van veel kontakten met familie en kennissen en genieten daar van

Nu zijn hun avonden heerlijk rustig, ze zijn meer thuis en ze gaan met de auto dagjes en weekenden weg

Omdat ze alle twee veel contacten hebben, konden ze de tegenslagen goed opvangen en ze proberen toch altijd positief te blijven denken. Dit jaar verwachten ze hun eerste kleinkind en daar kijken ze met plezier naar uit.

Karin en Alex zijn echte levensgenieters: ze houden van het leven en maken er wat van!

 

Bekijk
20220424 Henriëtte Bots-Levensles Jan Klad

Jan Klad is in 1950 in Groningen geboren. Zijn vader was machinist bij de Spoorwegen en werd al snel na de geboorte van Jan overgeplaatst naar Den Haag. Toen Jan drie jaar oud was, is het gezin naar Den Haag verhuisd. Jan woont sinds 1972 in Zoetermeer. Jan is getrouwd met Marjolijn en heeft twee zonen, een dochter en twee kleinkinderen.

Jan heeft zich in zijn werkzame leven altijd bezig gehouden met het openbaar vervoer. Hij is technisch hoofdopzichter bij de HTM geweest en heeft zich bij de HTM later bezig gehouden met ontwerpen van abri’s en met straatinrichting. Hij heeft altijd met veel plezier gewerkt en heeft er heel veel mensen leren kennen.

Als je Jan vraagt naar belangrijke levenservaringen, waar anderen ook iets van kunnen opsteken, kan hij er meerdere noemen. Een belangrijk moment is zijn leven was stoppen met werken.

In 2012 kreeg hij de kans om met vervroegd pensioen te gaan. Op 1 mei 2012 was het zo ver en kreeg hij alle tijd om zelf zijn tijd in te delen en zijn hobby’s op te pakken. Er kwam een jonge hond, die toevallig op de dag van zijn pensionering is geboren. Al vrij snel, besefte Jan, dat dit toch niet helemaal het leven was, waar hij voldoening uit haalde.

Toen hij de vraag kreeg of hij parttime projectleider wilde worden om de haltes van de tramlijn Utrecht/Nieuwegein/IJsselstein opnieuw in te richten, greep hij deze kans met beide handen aan. Het was een leuk project met voldoende uitdaging en vrijheid. Toen het project was afgerond en hij er met voldoening op kon terugkijken, is Jan in 2016 opnieuw met pensioen gegaan. Nu was hij beter op deze nieuwe levensfase voorbereid.

Hij is opa van twee kleinkinderen en past met veel plezier samen met zijn vrouw een dag per week op de kleinkinderen.

Verder werkt hij zich als vrijwilliger bij het hospice in Zoetermeer.

Daarnaast is hij lid van de themagroep “Zingeving”  van Jongsenioren Zoetermeer.

Als je Jan vraagt welke levensles hij uit deze episode in zijn leven heeft geleerd, zegt hij:

Bereid je goed voor op je pensionering! Het lijkt zo fijn om ’s morgens niet door de wekker gewekt te worden en een hele dag naar je eigen wens in te vullen, maar dat verveelt snel.

Plan een aantal weken in om al die dingen te doen waar je tijdens je werkzame leven niet aan toe kwam.

Maar kijk ook al voor je pensionering, hoe je een zinvolle invulling kunt geven aan al die vrije tijd. Denk aan die cursus waar je nooit tijd voor had en kijk eens of vrijwilligerswerk bij jou past.

 

 

PHOTO-2021-04-20-15-29-14.jpg Bekijk
20220201 Henriëtte Bots - Verhalen en levenslessen, opgetekend in Buurttuin "Zoete Aarde"

Pia Feeke is lid van de themagroep “Zingeving” en werkt al jaren als vrijwilliger bij buurttuin “ De Zoete Aarde”. Zij leidt daar met veel plezier belangstellenden rond en komt op die manier met veel mensen in gesprek over hun leven. Dat levert mooie verhalen en levenslessen op.

 

Het verhaal  van mevrouw Bosma

Mijn pensionering is niet altijd makkelijk verlopen.

We hebben onze plannen deels waar kunnen maken.

We hadden een caravan en hebben lange tochten gemaakt: drie maanden weg, drie maanden thuis en dan weer drie maanden weg. Maar het was toch anders dan verwacht. De drie maanden op vakantie waren mooi en fijn, maar de drie maanden thuis waren anders. Kinderen en kennissen bleken een beetje vervreemd van ons. Samen thuis zijn was erg wennen en niet altijd leuk. We hadden een goed huwelijk, maar nu waren er toch  meningsverschillen. Dat hadden we eigenlijk niet verwacht.

Na vijf jaar werd mijn man ernstig ziek en konden we helemaal niet meer weg.

Na zijn overlijden was het huis echt te groot voor mij en ben ik verhuisd naar Zoetermeer, in de buurt van één van de kinderen. Ik heb me toen nuttig kunnen maken door op te gaan passen. Dat gaf mijn leven weer een doel.

Al met al is het met pensioen zijn anders verlopen, dan we hadden verwacht. Het was niet altijd even makkelijk. Het blijkt moeilijker te zijn om je aan te passen, naarmate je ouder wordt.

 

Levensles mevrouw Ite van Dijk

Mevrouw van Dijk miste na haar pensionering vooral de kleine “belangstellingsgesprekjes”

Ze heeft toen een bankje voor haar huis gezet en gaat daar regelmatig zitten met een boek of tijdschrift.

Er komt geregeld iemand langs, die een praatje met haar maakt. Dat bevalt heel goed. Het maakt haar leven vrolijker en minder eenzaam.

Overdag gaat ze graag naar de film of een concert.

’s Avonds is het moeilijker om contact te maken, zeker in de winter, als het vroeg donker is.

Dan blijft ze liever thuis

 

Levensles van mevrouw B.

Haar motto is: “maak je dromen waar op de dag, dat dat mogelijk is”

Met andere woorden: “de tijd vliegt voorbij”

Natuurlijk ga je na je pensioen alles meer ontspannen doen.

Je gaat uit eten en dagjes weg, maar er zijn ook momenten, dat je denkt: “Wat nu?”

Vrijwilligerswerk is belangrijk voor een ander, maar ook voor jezelf. Het geeft je leven een doel, maar je moet er wel zelf achteraan gaan.

Ze gaat zelf iedere woensdag dag een kop soep eten bij Buurttuin de “Zoete aarde”, voor de gezelligheid; er komen daar mensen van verschillende leeftijden: heel belangrijk!

Ze heeft achteraf gezien, niet voldoende genoten van de vrijheid.

Nu wordt haar wereld steeds kleiner.

Familie en vrienden zijn belangrijk: ook die contacten moet je zelf onderhouden.

Waar je na je pensioen tegenaan loopt: het gaat niet allemaal vanzelf. Vroeger tijdens het werkzame leven ging dat automatisch: nu moet je zelf initiatieven nemen.

Alle vernieuwingen zijn moeilijk bij te houden. Het is lastig telefonisch informatie te krijgen, ook al wordt er via de gemeente speciale hulp geboden.

Mevrouw B. gaat elke dag een stukje lopen in de wijk. Zo is ze in beweging en leer je mensen kennen en voer je gesprekken. Dat is heel belangrijk.

 

Bekijk
20211129-Recensie ‘Oud worden zonder het te zijn’

Recensie ‘Oud worden zonder het te zijn’

Door Gilberte Vandrise

In Oud worden zonder het te zijn, met als ondertitel Over vitaliteit en veroudering, geeft Rudi Westendorp een verslag van zijn reis door de ouderengeneeskunde. De levensverwachting is de laatste eeuw enorm toegenomen en daar moet de mens zich nog aan aanpassen. Westendorp ziet zijn boek als een tomtom die de lezer helpt om zich een goede weg te banen door dat lange leven. Wie hierbij een praktische gids verwacht, komt bedrogen uit want de auteur neemt heel wat omleidingen vooraleer hij die richting uit gaat. In het overgrote deel van het boek draagt hij een medisch-biologisch-evolutionaire bril en bekijkt hij, vanuit dat perspectief, allerlei manieren om te verklaren wat verouderen inhoudt en waarom de mens veroudert.

Net als alles wat bestaat, veroudert de mens omdat hij er is. Na jaren wordt hij brozer en bij een geringe belasting gaat hij stuk of dood. Oorspronkelijk beschikte de mens over een wegwerplichaam dat enkel diende om de soort in stand te houden maar verbeterde leefomstandigheden en een grote evolutie in de wetenschappen hebben geleid tot een sterk gestegen levensverwachting. Hierdoor wordt de huidige mens geconfronteerd met een lichaam dat zijn doel ver overleeft. In kalenderjaren wordt hij ouder en in biologische jaren blijkt hij, dankzij de vooruitgang en de preventieve ingrepen, jonger dan zijn voorouders op diezelfde leeftijd.
De mens, die na een langer leven zonder beperkingen en ongemakken, oud wordt wil zijn waardigheid behouden en een zinvol leven leiden waarvan hij de regie in eigen handen houdt. Het leven moet dus opnieuw ingedeeld en ingevuld worden. Hier is een belangrijke rol weggelegd voor de leidinggevenden in onze maatschappij. Zij moeten jongeren voorbereiden op een lang leven, werkmogelijkheden voor ouderen onderzoeken en de ouderenzorg grondig herzien. Pensioen relateren aan de levensverwachting is de enige manier om de druk van de vergrijzing betaalbaar te houden. Momenteel wordt er, volgens Westendorp, nog niet genoeg nagedacht om een generale aanpak te ontwikkelen.

In zijn boek beschrijft Rudi Westendorp enkele van de honderden theorieën over het verouderingsproces maar vindt hij geen enkele die verklaart waarom de mens ouder wordt. De uitspraak “Veroudering is een ziekte die ontstaat door een uniek samenspel van deeloorzaken dat ons toenemend gebrekkig maakt, tot de dood erop volgt” (p. 150), samen met het besef dat toevallig optredende schade bepaalt hoe oud de mens wordt, leidde de laatste decennia tot heel wat wetenschappelijke pogingen om die deeloorzaken of schade te beperken. Tot hiertoe werd nog geen tovermiddel gevonden maar om beurten werden er theorieën over antioxidanten, beperkt gebruik van groeihormonen en allerlei diëten in de kijker gezet.
Enigszins teleurstellend is het besluit van Westendorp dat het antwoord op de vraag ‘Hoe oud worden zonder het te zijn?’ in onze eigen sociale en psychologische flexibiliteit ligt. Dit is niet echt nieuw voor de lezer.

Oud worden zonder het te zijn is een boek dat heel vlot leest. De lezer wordt bijna een luisteraar die in de huiskamer tegenover een oude vriend zit die zijn verhaal vertelt. Westendorp beschikt over een groot inlevingsvermogen en geeft heel duidelijke en boeiende voorbeelden.
Het boek bestaat uit 13 hoofdstukken die, na een praktische korte inhoud, onderverdeeld worden in kleinere themata, wat de leesbaarheid zeker verhoogt. De hoofdstukken volgen elkaar logisch op. Toch blijkt het een eigenzinnig boek waarin de lezer paden volgt die hij niet echt had verwacht en waarvan de zin pas later in het boek duidelijk wordt. Zo vraagt hij zich, bij het lezen van de eerste drie hoofdstukken, zeker af hoe die onder de titel van het boek passen.

Zoals elke verteller wordt Westendorp hier en daar wat breedvoerig en zichzelf herhalend. De overvloed aan informatie kan een lezer overvallen en zinnen als: “Normale veroudering bestaat niet want we zijn er gewoon niet voor gemaakt.” moet hij toch wel even verwerken. Iedere potentiële lezer mag er echter zeker van zijn dat hij bij het lezen van dit boek heel wat verrassende en nieuwe inzichten zal krijgen over oud worden, oud zijn en over het leven in het algemeen.

Titel: Oud worden zonder het te zijn. Over vitaliteit en veroudering
Auteur: Rudi Westendorp
Boekeninformatie: Atlas Contact
ISBN 9789045025056
Verschijningsdatum: 2014
Recensent: Gilberte Vandrisse

Gepubliceerd op 23-12-2015

E398B868-DD9C-4C01-BFA0-E64510530D50.jpg Bekijk
20211220 Theater en kerstlunch

Theater en kerstlunch voor ouderen

ZOETERMEER – Voor ouderen die tijdens de kerstperiode wel een steuntje in de rug kunnen gebrui- ken organiseert Magisch Zoeter- meer (stichting Samen vieren we Kerst) een gezellige kerstlunch op 20 en 22 december. Bovendien wordt voor 60-plussers een nostalgische theatervoorstelling gegeven op 20 december.

Door Kees van Rongen

“Magisch Zoetermeer wil Zoeter-

Bekijk
20210930 Week tegen de eenzaamheid

In het Streekblad van 30 september op de pagina's 12 en 13 wordt veel aandacht besteed aan de week van de eenzaamheid. Op deze pagina's staat een zeer uitgebreide agenda met gratis activiteiten. Dit programma is te lezen op www.streekbladzoetermeer.nl of op www.zoetermeertegeneenzaamheid.nl

Bekijk
20210907 levensles Ineke

Gesprek met Ineke Israël d.d. 15 maart 2021

Ineke is 82 jaar oud en geboren in Den Haag; ze heeft een zuster. Daar volgde ze de lagere school maar voor de middelbare school kwam ze niet aanmerking omdat men dacht dat ze niet goed kon leren (wat niet waar bleek). Wel haalde ze op haar 18e een diploma als coupeuse. Daarna werd ze toegelaten tot de Academie voor Beeldende Kunsten vanwege haar talent. Op haar 20e trouwde ze met een kunstschilder die ze zes jaar later verliet omdat ze zich erg slecht door hem behandeld voelde. In die tijd werkte Ineke bij de Postgiro. Op haar 30e trouwde ze opnieuw en dat huwelijk hield 37 jaar stand totdat hij na een lang (2 jaar) ziekbed stierf. Ze vindt haar tweede echtgenoot ‘een goed mens’ maar omdat hij aan een oorlogstrauma leed wierp dat een schaduw over hun relatie. In 1972 verhuisde ze naar Zoetermeer en daar woont ze nog steeds. Ineke is op haar 48e met vroegpensioen gegaan. In 1974 is ze lid van een volkstuin geworden en dat heeft tot op de dag van vandaag veel vreugde en een doel in haar leven gegeven. Ineke is kinderloos gebleven; dat vindt ze jammer vindt hoewel ze nergens spijt van heeft.

Levensepisode

Gevraagd naar een belangrijke levensepisode uit haar leven zegt Ineke: ‘Nu, ik ben nog nooit zo gelukkig geweest’. Ze vertelt voorts hoe die periode is begonnen en zich ontvouwde. Na een zware, lange periode van afwikkeling van de dood van haar echtgenoot én die van haar moeder -die vlak na hem stierf-, ontmoette ze in 2010 op de volkstuin een mede-tuinierder, genoemd ‘H’, die haar tuin mooi en bijzonder vond. Snel kwam ze bij hem thuis en ontmoette ze de vrouw van A (‘I’ genaamd) en hun kinderen. Geleidelijk werd Ineke in het gezin opgenomen en dat beleeft ze als een warm bad. Daar waar I telkens praktische zaken voor haar regelt, zoals een verhuizing naar een veel fijnere woonruimte, deelt ze met H een diepe liefde voor de volkstuin en vooral de natuur. Ineke noemt I voor de grap weleens haar moeder die haar verzorgt maar omgekeerd is Ineke voor I ook een soort moeder (die ze al jong verloor) en ‘hulpoma’ voor hun kinderen. Ineke: ‘Zo ben ik na mijn 70 toch nog een bofkont geworden’.

 

Levenslessen

Gevraagd naar levenslessen zegt Ineke het volgende

  • Blijf niet hangen in het verleden, geniet van de kleine dingen in het leven,
  • Je bent nooit te oud om alsnog, na een relatief moeizaam leven, gelukkig te worden,
  • Ik heb nu pas aandacht voor mezelf, gevoed door warmte van (het gezin van) I en H.

 

 

DSC01891a w.jpg Bekijk
20210907 levensles Rob

Gesprek met Rob Oele d.d. 13 maart 2021

Rob woont al 33 jaar in Zoetermeer en heeft twee kinderen uit zijn eerste huwelijk. Hij is in 1953 geboren in Nunspeet. Kort daarna is zijn gezin verhuisd, eerst naar Rotterdam (1955), vervolgens naar Amsterdam (1956) en tot slot naar Leiden (1963). In Leiden doorliep hij het gymnasium; daar ging hij ook ontwikkelingspsychologie studeren. Hij moest daarin erg zoeken naar de hem passende richting. Vooral omdat hij daarbij ook groepsdynamica als bijvak had gekozen vond hij na lang solliciteren in 1981 een baan als groepstrainer bij het ministerie van landbouw, natuur en visserij (LNV). Organisatieadvieswerk was nieuw voor hem maar hij maakte zich dat al werkende eigen. In 1994 werd Rob gevraagd voor het strategiebureau van LNV. In 1999 kreeg hij problemen met zijn nek en is hij ruim een jaar uit de roulatie geweest. Nadat het ministerie in 2010 ging fuseren met EZ veranderde er veel in zijn werk waar hij het steeds moeilijker mee kreeg. Hij is begin 2016 met vroegpensioen gegaan. Kort daarvoor, in 2014, deed zich een zeer heftige gebeurtenis voor in zijn leven toen zijn schoondochter en kleindochter in Cambodja waar zijn zoon werkzaam was voor de VN werden vermoord. De impact was voor de familie zeer indringend. Later heeft Rob hier een boek over geschreven dat in september 2019 verscheen.

Levensepisode

Gevraagd naar een belangrijke levensepisode uit zijn leven noemt Rob zijn scheiding. Onder andere doordat Rob zich volledig op zijn nieuwe werk focuste strandde in1986 zijn huwelijk. Ook pakte hij naar eigen zeggen de signalen voor zijn vastlopende relatie niet goed op omdat hij onvoldoende luisterde naar zijn vrouw. De scheiding raakte hem destijds zo dat hij moeite had om zijn leven weer op de rit te krijgen. Dat is hem gelukt en hij is nu al weer 33 jaar gelukkig samen met Annemarie, dat komt ook omdat ze samen goede en eerlijke gesprekken met elkaar voeren.

Levenslessen:

 

  • Luister zo onbevooroordeeld mogelijk naar elkaar (zeker in je relatie),  
  • En al zit je in de put blijf in beweging en zit niet bij de pakken neer.

 

Bekijk
20210921 Levensles Corrie

Gesprek met Corrie Brand d.d. 24/02/2021

Corrie is 72 jaar oud en opgegroeid als boerendochter in Zeeland maar woont al sinds enkele decennia in Zoetermeer. Ze is nu zes jaar weduwe, moeder van twee kinderen en grootmoeder van twee kleinkinderen. Corrie is naar eigen zeggen altijd heel ondernemend en positief gestemd geweest in haar leven en vindt dat een voorrecht omdat dat niet iedereen gegeven is. Ze heeft na haar middelbare school in de verpleging gezeten maar is sinds haar verhuizing naar Zoetermeer altijd werkzaam geweest in verschillende winkels waar ze veel voldoening uit put. Momenteel werkt ze als vrijwilligster in het eetcafé aan de Gondelkade en heeft het daar ook erg naar haar zin met collega’s.

Levensepisode

Gevraagd naar een belangrijke fase uit haar leven waar anderen ook wat van kunnen oppikken gaat ze terug naar een periode ruim 20 jaar geleden toen ze rond de 50 jaar oud was. Mede omdat ze jong kinderen kreeg (ze was begin 20), waren haar dochter en daarna zoon toen helemaal op zichzelf gaan wonen. Zij en haar man hadden er alle vertrouwen in dat ze goed op hun pootjes terecht waren gekomen. Voor Corrie brak toen, naar ze zelf zegt, een onbezorgde levensfase aan; ze noemt dit de leukste fase van haar leven. Bevrijd van de verantwoordelijkheden met betrekking tot het grootbrengen van hun kinderen, kwam er een ‘vrij’ gevoel over haar heen. Er was ruimte om samen met haar man zonder zorgen op pad te gaan en ook om de banden met vrienden en familie aan te halen. Ze geeft daarbij wel aan dat je dan van geluk mag spreken dat je dan nog vitaal bent; anderen zitten bijvoorbeeld op die leeftijd nog met pubers in huis en zijn pas op een stuk hogere leeftijd ‘uit de kinderen’. Wat dus vaak als een ‘leeg nest’ probleem wordt ervaren, pakte voor Corrie heel anders uit: ze zegt dat het zeker leuk was dat de kinderen op eigen benen konden staan en dat het voor haar geen gemis werd omdat ze heel goed de vrije tijd kon opvullen. Ze is ook altijd door blijven werken en na het vertrek van haar kinderen zelfs wat meer.

Levenslessen

Gevraagd naar de levenslessen zegt Corrie het volgende:

  • Blijf niet op je stoel zitten en onderneem dingen, vul zelf de ruimte van het lege nest op,
  • Wees niet altijd 100% gefocust op je kinderen, zorg dat je tijdens hun opgroeien ook tijd en ruimte maakt voor vrienden en andere zaken,
  • Investeer altijd in vrienden; daarvoor moet je soms echt je best doen maar later komt dat naar je terug in de vorm van veel liefde,
  • Blijf in een huwelijk/relatie allebei je eigen dingen doen; laat elkaar daar in vrij.

 

Rob

DSC01869a w.jpg Bekijk
20210616 levensles Anneke

Gesprek met Anneke Otten d.d. 24 maart 2021

Anneke is geboren in Den Haag waar ze ook haar jeugd doorbracht. Ze vertelt dat ze zich al op jonge leeftijd erg bewust was van de sfeer om haar heen. En ook dat ze van kinds af aan iets had met kunstzinnigheid, spiritualiteit en genezen. Ze werd als eerste meisje toegelaten op een net opgerichte Havo, ondanks het feit dat de directeur van de lagere school weinig fiducie had in haar lerend vermogen. Nadat ze die evenwel met goede cijfers had afgerond volgde ze op aandringen van haar vader een Schoevers opleiding waarna ze als secretaresse aan de slag ging. Toen haar ouders op haar 19e tijdelijk/voor enkele jaren naar Zwitserland verhuisden gaf dat haar en flinke mentale tik die nog lang nadreunde. De functie van secretaresse boeide haar niet en ze werkte rond haar 20e ook een paar jaar als röntgenlaborante. Hoewel ze dat leuk vond, stopte ze ook daarmee vanwege de druk die het haar soms oplegde en eigenlijk fysiek te zwaar was. Anneke is voorts getrouwd en gaan wonen in Zoetermeer waar ze heeft gewoond tot begin juni 2021. Ze heeft twee dochters, een is huisarts geworden en de ander psychologe. Halverwege haar 40e volgde ze een opleiding in Zeist aan de Wervel. Daarna heeft ze nog een tijd als kunstzinnig therapeute gewerkt, eerst samen met een partner en daarna alleen; de afgelopen jaren heeft ze alleen lesgegeven. Anneke is door de jaren heen regelmatig geplaagd geweest door psychische en/of fysieke ongemakken.

Levensepisode

Gevraagd naar een belangrijke levensepisode zegt Anneke het volgende.

Nadat ze op toevallige wijze op haar 43e in aanraking was gekomen met een osteopaat die haar verloste van een achteraf bezien levensbedreigende zenuwaandoening, startte ze op haar 44e met een 4-jarige opleiding tot kunstzinnig therapeut aan het antroposofisch instituut de Wervel. Anneke: ‘Daarin kwam alles samen wat ik belangrijk vond en vind: geneeskunde, kunstzinnigheid en spiritualiteit. Door de inzichten die dat mij gaf kwam ik zodoende bij mezelf terecht en vond ik de kracht en inspiratie om er ook (letterlijk) werk van te maken’. Zo kon ze een ‘zinvol’ leven invullen ondanks haar kwetsbare gezondheid.

Levenslessen

  • Blijf in jezelf geloven, ook als je leven moeilijk is,
  • Door zo’n investering in jezelf als de Wervel kun je jezelf vinden en word je ‘vrij’.


 

DSC01925b w.jpg Bekijk
20200611 - Crétien van Campen - Gelukkig ouder worden in een veranderende samenleving

Tijdens de coronacrisis hebben tal van nieuwe creatieve bijeenkomsten met ouderen het daglicht gezien. Ze betrekken op creatieve wijze ouderen bij de samenleving en brengen plezier en zin in hun leven. Door de gezondheidsbeschermende maatregelen dreigt hun wereld klein te worden. Het essay ‘Gelukkig ouder worden in een veranderende samenleving’ nodigt uit na te denken welke creatieve oplossingen en initiatieven mogelijk en nodig zijn, zodat mensen gezond èn zinvol ouder kunnen worden. In een samenleving waarin mensen beperkt zijn in hun bewegingsvrijheid is het een gezamenlijke opdracht hiervoor te zorgen. Het hele artikel van Crétien van Campen vindt u op 

Gelukkig ouder worden in een veranderende samenleving | Essay | Sociaal en Cultureel Planbureau (scp.nl)

Henriëtte Bots

 

AN107-Older-Woman-Mat-Training-732x549-thumb.jpg Bekijk